حتمن بشنو

آن چه در پی می آید، صدای « دریا دادور » است در قالب ِ مغازله ای محلّی مابین عاشق و معشوق که فقط باید چشم هات را ببندی و تا ته ِ این صدای بومی را قورت بدهی. دریای دادور یک جاهایی صدای اش را کلفت می کند که یعنی به قرار ِ وعده ی ادبیّات ِ غِنایی، مردست و خواهان و همه نیاز و یک جاهایی صدای اش را نازک می کند که باز به قرار ِ وعده ی ادبیّات ِ غِنایی، یعنی که زن است و « خواسته » و همه ناز. این فراز و فرود ِ « مونو وُکال »، همه بر آمده از لطافت صدای یک زن که علارغم ِ« کانتینیو ای تی »، مرزهای جنسیتی را هم شفاف به رخ می کشد، از ابتکار ِ همْ ایشان بر می آید و بس.

---

صدای خانم دادور را به سنّت ِ حَسَنه ی « بلو فور اِ بوی ، پینک فور اِ گِرْلْ » رنگ می کنم:

 

گُفتمش آهای ماه پیشانو
گفت جونِِ جونوُم . . . جونِ جونوُم آخ جونِ جونوُم

گُفتمش بگو غنچه گُل کو
گفتش لبونُم . ......... . جونِ جونوُم آخ جونِ جونوُم

گُفتمش چرا ماه پیشانو نا مهربونی؟
گفت میخوام بسوزونُمت تا قدرُم بدونی

گُفتمش فدای غمزه گِردُم . . . دلخوشُم که تو رو نومزه کِردُم

پیش پات می شینُم دو زانو آخ ماه پیشانو جان ماه پیشانو

 

به نیّت ِ استحاله ی نیکتای همیشه عزیزم که این روزها به طوفان نشسته است...